O, je had geen haast om geboren te worden…
Veertien dagen voorbij de uitgerekende datum besloot je jezelf pas te laten zien.
Lekker eigenwijs zoals één van je belangrijkste eigenschappen zou blijken.
Je begon, echt al vroeg, met woordjes zoals auto en koekie toen je ziek werd met elf maanden.
Een dokter uit Oostzaan noemde mij een overbezorgde moeder toen ik volhield dat er iets ernstiger dan een griepje aan de hand was.
Je bleek hersenvliesontsteking te hebben die, als die huisarts eerder had ingegrepen, misschien je doofheid had kunnen voorkomen.
Maar ja, dat is nu eenmaal niet zo geweest en jij had ermee te dealen.
Overigens bleef je, als klein jongetje, niet minder eigenwijs en alles deed jij op je eigen manier.
Telkens weer je neus stotend totdat het kwartje was gevallen!
Al voetballend met Sander en Jesse bracht je eindeloos je tijd door, hutten bouwen samen met je vrienden in de polder, vies, vuil en met alweer kapotte schoenen en talloze gescheurde broeken had je volgens mij een topjeugd!
Behalve dan dat de communicatie tussen ons erg moeilijk was en je dat erg veel verdriet heeft gedaan.
Gelukkig was je heel sociaal, groette iedereen amicaal en had een goede band met het hele dorp.
Ook was je een rotjong, de grootste lol had je als je iemand voor gek kon zetten, weet je nog met die slang?
En tot op de dag van vandaag krijg ik nog nachtmerries van uiterste houdbaarheidsdatums, gerust haalde je thuis met efficiënte zekerheid de koelkast leeg en gooide rucksichloos alles met een verlopen datum in de vuilnisbak, tot mijn grote woede!
Leren was echt niet je passie, jouw grote passie was voetbal en daarbuiten eigenlijk niets.
Pas op het ROC in Heerhugowaard met Hilda als tolk haalde je wel resultaat en vooral diploma’s.
Werkschuw ben je nooit geweest.
Na een soort van aftelspelletje met Kelly kwam je tot de ontdekking wat je later wilde worden, nl. scheepstimmerman.
Jijts uit Schagen wist te bemiddelen en zo kwam je, als leerling scheepstimmerman op de werf van Holland Jachtbouw terecht.
Hout werd je tweede passie, van de geur daarvan en de structuur werd je helemaal gelukkig.
Je werd een eerste klas vakman en tot de dag van vandaag ben je nog gelukkig met je vak.
En nog steeds voetballend bij Purmerland en het NDE bleef je vrijgezel en close met je vrienden.
Je had er wel een paar! De meiden liepen achter je aan, logisch vind ik, al ben ik je moeder.
Na een paar losse scharrels kwam Sabrina en daar ging je mee samen wonen in je net verworven huis in Purmerland.
Totaal stuk was je toen die relatie strandde en ik heb me wel erge zorgen gemaakt toen.
Gelukkig kwam je snel uit je liefdesverdriet vandaan en ging weer lekker door met je leventje.
De dag waarop je Maartje ontmoette was het voor iedereen die je kent duidelijk dat je tot over je oren verliefd was, je straalde en droomde!
Nog steeds eigenwijs natuurlijk maar nu met de grote wens om Maartje de jouwe te maken en samen nog lang en gelukkig te leven!
Het huisje in Purmerland wordt te klein voor jullie want inmiddels is Stella in je leven gekomen.
Zo een lieve en zorgzame papa heb ik zelden gezien.
En nu ga je trouwen met Maartje, tjeetje wat een feest!
Ik ben zo blij dat ik dat samen met je vader mee kan maken!
Ik wens jullie alle liefde toe, zorg voor elkaar tot je oud en grijs bent en jij als beverig oud mannetje de hand van je dochter vast houd!
Onvoorstelbaar vind ik het nog, van ondeugend, eigenwijs jochie tot een zorgzame papa en echtgenoot!
